بردیا پسرخوشگل مامان

Faith

mamanighashang — Tue, 01 Jul 2008 14:02:18 GMT

به قدرت این وبلاگ ایمان دارم از همون روز اولش هم ایمان داشتم.

یه عالمه نوشتم ولی دوست دارم شیرینیش رو خودم مزمزه کنم...فقط خود خودم. خدایا دوستت دارم یه عالمه ومرسی از این همه لطفت به شرور کوچک در این دنیای بزرگ. مخلصیم دربست.

*دلم نیومد گلدون نذارم لب طاقچه.خاله خانوم میدونه من چی میگم.الاهی فداش شم.

Short trip

mamanighashang — Wed, 25 Jun 2008 13:02:18 GMT

سلی ی ی ی ی ی ی ی .سلییییییییییییییییییییییییییییییییی.خووووووووووووووووووبین؟

روز همه خانوما و مامانا مبارک. خب ما یعنی من و مامانم و بردیای چشم دکمه ای عسلی مامانی قشنگ مادر فردا داریم یه سفر دوروزه میریم.......حکمنت خوش میگذره. فردا میریم و پس فردا شب برمی گردیم.مختصر و مفید به همین سادگی به همین خوشمزگی.

سعی می کنیم یه عالمه عکس بگیریم چیلیک چیلیک و بیاریم و آپ کنیم.

بچی های خوبی باشین.اکی؟

سوغاتی دو نفر محفوظه: فیروزه قشنگه و دختر زیبای مهربون من.

Precious time of ours

mamanighashang — Sun, 15 Jun 2008 21:55:18 GMT

دختر! بهت نگفتم عاشق چشمات شدم.مهربون و زیبا مثل قلبت.مثل روحت.خیلی حس خوبی بهم داد.

یادته وقتی داشتم ادای ژست و فیگور رحـــ ـیم آرااز رو درمیاوردم خندیدی؟

یادته از شدت هیجان وقتی داشتم تندتند حرف میزدم به سرفه افتادم و خودمو از ویونا پرت کردم بیرون که هوا وارد ریه هام بشه؟

یادمه چقدر با مهربونی و زیبایی چشمات به من که سرشار از یه حس عجیب بودم آرامش دادی و تونستم اوضاع رو کنترل کنم.

یادته از قاســ ـم اســ ـد گفتیم؟ یه جورایی حرف زدنمون Reading between Lines بود. باور کن. لازم نبود چیزی گفته بشه که بخوایم روی اون مورد تاکید کنیم کافی بود که حرکت چشم یا سر یا حتی نوع پلک زدنمون مهر تایید باشه. من که تا ته ته ته ته قلبم خوشبخت بودم امروز....باید بگم دیروز آخه رفتیم توی بامداد.

و انتهای محبت و عشق بود وقتی منو با چنین چیزی شگفت زده کردی. از کجا میدونستی پارسال دربدر دنبالش بودم و حتی تا سالـــ ـویای تندیــــ ـس هم رفتم؟ از کجا میدونستی که نمونه و تسترش تموم شده بود و فروشنده با بی اعتنایی تمام شونه هاش رو بالا انداخت؟ از کجا فهمیدی که توی دلم گفتم سال دیگه میگیرمش......اینا رو به فال نیک میگیرم.

کی فکر میکرد اونطوری با هم آشنا بشیم؟ هان؟ تو بگو.میدونی که سر چی بود! و کدوممون فکر میکردیم که یه روزی توی ویونا روبروی هم بشینیم و قهوه لاته بنوشیم؟ خامه ش رو دوست داشتم بخاطر حرف "V" با اون کش و قوسش که روی خامه بود. گارسونش رو هم دوست داشتم با اینکه یه کمی ملنگ بود.

فروتنی و خشوع از صفات بارز توست. جدی میگم. وسط خیابون روبروی ویونا نتونستم خودمو کنترل کنم و همونطوری که اون زیبای دوست داشتنی دستم بود ازت سوال کردم آخه به چه زبونی ازت تشکر کنم؟ و تو آروم و راحت و با لبخند و چشمای زیبات گفتی: با زبون شیرین فارسی تو رو در آغــــ ـوشم گرفتم و به روش تاپ تاپ خمیر سعی کردم نهایت عشق خودم رو بهت منتقل کنم. و همینطور توی پیاده رو که واقعاْ درنهایت ذوق و شعف نمیدونستم چیکار کنم دوباره بوسیــــ ـدمت.. و چقدر این جمله رو دوست داشتم: "یه دونه شرور که بیشتر نداریم!" کاش بتونم جبران کنم.

و امشب این زیبای دوست داشتنی رو بالاسرم میذارم و انقدر بهش نگاه میکنم تا خوابم ببره.

یه دوست که اتفاقاْ هم اسم توست امروز بهم گفت: "شراره ازت خواهش میکنم این جمله رو امروز به دفعات تکرار کنی. جهان امروز زیباست و هرآنچه که بخواهم دراختیارم قرار می دهد. من از خودم حمایت میکنم و جهان از من".

فردا عبارت دقیق رو ازش سوال میکنم و مینویسم.

بازم مرسی دختر زیبا و مهربون من که حسابی روزم رو ساختی.

عطرانه

mamanighashang — Thu, 22 May 2008 06:59:18 GMT

بازم سلییییییییییییییییییییییییییی.

خوووووووووووووب خوووووووووووووووووووووووووووووبم. چرا؟ عارضم به خزمتتون که دیروز با مامی و وروجک چشم دکمه ای خودم رفته بودیم ددریجات.

بعدش یوهو هویجوری هوس کردم عطر بگیرم.این شد که ایشون رو سریعاْ خریدم.

بعدترش به مامی گفتم که دوست دارم واسه آشپزخونه یه چیز گوگیلانسی بخرم. مامی هر وسیله ای رو که اسم میبرد میگفتم دارم.گفت پس چی میگی دیگه؟ گفتم یه چیزی که همچین جدید نباشه.دنگ و فنگ هم نداشته باشه.خودمم نداشته باشمش. خلاصه دوتاییمون هی فکر کردیم و آخرش تصمیم گرفتیم یه نیم چرخی توی یه فروشگاه بزنیم بلکن ببینیم شرور خانوم هوس چی کرده.

هااااا. یافتم.بالاخره اوشون رو هم خریدم.مامی میگفت بابا صدتا چیز داری که از این بهتره تازه این کار رو هم میکنه. گفتم بابا هوس کردم داشته باشمش بنابراین اصلا سعی نکن اینو از چشم من بندازی.

خلاصه با ایشون و اوشون راهی خونه شدیم (یاد اون سینگری افتادم که اسمش "ایشـــ ــان" بود) از دیشب هم هی با ایشون دوش میگیرم.

۵شنبه ی خوبیه.یه غذا پزیدم موووووووچ ماماااااااااااااان مااااااااااااااااااه.

به بردیا میگم بگو "یواش" میگه "لواش" بعد بهش میگم حالا بگو "لواش" میگه "شــَـو َ ش". بعدش هم هر و کررررررر میخنده.

به "سیامــــ ـک" دوست "شاهـــــ ـــین" میگه "سیام بای" یه وقتایی هم میگه "سیام بک"!!!!

به تخم مرغ هم می فرمایند: "مُـــمُــخ".

به "موش موش" هم میگه: "موموش".

خلاصه که حسابی سرمون با موموش کوچولوی خونمون گررررررررررمه.

در محضر استاد

mamanighashang — Wed, 14 May 2008 13:00:18 GMT

سلي ي ي ي ي ي ي ی . حالات و احبالات امروز شما؟ من كه خوووووووووووووبم.اساسي و توپ.آقا اين هوا چيرا آخه اينگد گشنگه؟ چيرا؟چيرا؟چيراااااااااااا؟

ما امروز توي كوه نزديك خونمون بوديم.انقدر قشنگ بوووووووووود.انقدر خوشگگگگگگگل بود.واقعا منظره شبيه آثار نقاشي شده بود.هواي نسبتاً گرفته با رگه‌هايي از نور خورشيد. درست مثل بازي سايه روشن روي بوم نقاشي.مثل اون موقع كه قلم مو توي دست هنرمند به چه لطافت و مهارتي زيباترين سمــ اع خودش رو داره انجام ميده. آهان نميدونستين راستي سيروس چه تابلوهايي كشيده.يه سري عكساش رو ميذارم. بعضياش تجسم خلاق و يه سري رو هم با اوپَك كشيده. يعني آقاجان الان كل ديوارهاي خونه ما از آثار هنري ايشون پوشيده شده و من چقدر خوشوقت و به به نشان ميشم وقتي كه به برديا اينا رو نشون ميدم و بهش ميگم اينا رو بابا كشيده.

و آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآما بشنوين از شرور در محضر استاذ گرانقدر و عالي‌مايه (انتظار ندارين اسمشو بهتون بگم كه؟ دارين؟ آفرين.ندارين.)

ش: سلام استاد

ا: سلاملكم.بفرمايين تو

خوشحال و خندان و دست‌افشان رفتم و مونده بودم روي كدوم صندلي بشينم. اونجا هم مثل مطب دكتره.بايد روي صندلي مخصوص خودت بشيني. خلاصه تا اومدم بشينم استاد گفت راحت باشين.خودش پشت ميزش نشسته بود و داشت يه چيزايي مينوشت. شايد داشت نت كتاب جديدش رو ويرايش مي‌كرد.خلاصه نشستم روي نزديكترين صندلي به ميز استاد.

استاد اومد و گفت ببخشيد بيزحمت اگه ميشه روي اون يكي صندلي بشينين. بعدش خودش نشست روي صندلي.آهان قبل از اين كه از پشت ميزش بلند بشه گفت: چقدر كار كردين؟ گفتم هيچي. گفت چقدر با نت آشنايين؟ گفتم: اصلا با نت آشنايي ندارم. خولاصه كه آنستي ايز د بست پاليسي.

طفلكي استاد. آخرين سانسش با چه موجودي افتاده بودااااااا. استاد اومد و گفت كه ساز رو اينطوري دستت بگير. خلاصه اون چهارپايه كوچولوي مستطيل شكل هست ؟ خب؟ مجبور شدم ازش استفاده كنم.

اينو گفتم ياد اون كلاس گيتــ ـاره افتادم كه با سيروس طفلكي سال 77 ميرفتم.وااااااااخ.چه فاجعه‌اي بودا.گيتار به اون سنگيني رو بايد خركش ميكردم ميبردمش جايي كه كار ميكردم كه جايي بود واسه خودشها.اونم كي؟ من. كه خوبه كجا و كدوم قسمت باشم؟ بخش سيستم‌هاي محافظتي.يادم ميفته ميخوام پس بيفتم از كله‌خر بازيهاي خودم.خب اينم گفتم.بذارين يه گلنس بندازم به اين يكي.توي همين شركت يه آبدارچي بود كه پسر يكي از حراستي‌هاي قديم اونجا بود.اونجا يه شركت كاملا وابسته به يه سري از ارگانهاي خفنگ بود.خولاصه اين پسره اسمش علي بود و ميگفتن سه تار خوبي هم ميزنه. اهل فريدن بودن.يكي از توابع اصفهان. اونموقع تازه ميخواست ازدواج بكنه اين پسره.سنش خيييييييييييلي كم بود. يه روز اومد پيش من و گفت كه سه تارش رو صبح خيلي زود با هزار تا دنگ و فنگ آورده تو بخش.حالا ميخواد بره كلاس و نميدونه چيكار كنه. و ازم خواست كه زير مانتوم قايمش كنم و ببرمش بيرون. منم كه اون روزا عاشق دلخسته مرام‌بازي و معرفت و اين صوبتا. گفتم برو كه پشتتم.

آقاجان، آقاجان! اين سه تار رو كردم زير مانتوم كه بالطبع بلند و گشاد بود.و يورتمه وار و جفتك‌زنان از جلوي بخش اطلاعات و حراست كه سه نفر هم توش بودن و كاملاً هم منو ميشناختن رد شدم. ديدم دارن بد نگاه ميكننااااااااا. بعد از ارتكاب جرم كه تازه عقل و هوشم اومد سرجاش يهو دوبامبي كوبيدم تو سرم كه اي وااااااااااااي.اين چه كاري بود؟ ميدونين چرا؟ آخه برجستگي كاسه سه تار از زير مانتو قشنگ گ گ گ گ معلوم بود و هرطوري هم خواستم بگيرمش نميشد.اگه ميذاشتمش روي شكمم كه ديگه واويلا.واسه همينم عين جادوگرا كه روي جاروي پرنده مي‌‌شينن، سه تارو يه ذره عمودي يه ذره مايل درراستاي طول بدنم قراردادم و چون ماشالا هزار ماشالا الله اكبر بزنم به تخته قدم بلنده مطمئن بودم محاله با اين مانتوي بلند اصلا معلوم بشه من حامل چه محموله‌اي هستم. ولي ديگه حواس شرور خانم به اينجا نبود كه وقتي دارم شلنگ ميندازم و ميرم بيرون بالاخره پايين دامن مانتو اينور و اونور ميره و اون برجستگيه كاملاً مشهوده. آخ آخ آخ تازه يادم افتاد دقيقا در ضلعي از ساختمان عمل رد و بدل محموله صورت گرفته بود كه بالاسرمون دوربين مــ داربسته هم بود.اونم از نوع متحررررررررررك. نگو اينا فرتي زوم كردن روي ما. وااااااااااااااي واااااااااااي. خوبه خودم تو بخش سكوريتي سيستم بودم خيرسرم.

چند روز بعدش مديرم ازم سوهال كرد جريان چي هه و منم موبمو براش تعريف كردم.خودش ميدونست راستگو و صادقم و هيچ غل و غشي تو كارم نيست. اين رو بدونين اين مدير، همون مديريه كه توي شركت قبلي هم ازم دعوت به كار كرد و بعدش دوباره اين گروه الان يه جاي ديگه هستن و بازم منو دعوت كردن.

آهان اينو ميگفتم.اون سال خودمم كلاس گيتــ ـار مي‌‌رفتم.اين پسره وقتي اوضاع رو اينطوري ديد اين پيشنهاد رو به من كرد. به سيروس كه گفتم پيش‌بيني اخطار رو كرد و گفت آماده باش و درصورت هرگونه اخطار سكوت كن و فقط حقيقت رو بازگو كن.ممكنه به نفعت نباشه ولي صد در صد به ضررت هم نيست.

خب ما كلاس ميرفتيم و بايد ســ ـاز رو ميبرديم سر كلاس.توي شركت قبل از اتفاق بالا همين حراستي ها پرسيدن كه شما كلاس ميرين و كجا ميرين و كلاس چي ميرين؟ و خيلي هم تعجب كردن كه چطور همچين چيزي الان مجازه؟ گفتم آموزشگاهش مجــ ـوز داره بابا. بازم چند روز بعدش مديرم بهم گفت كه اينطوريه و اونطوريه و در شأن شما نيست و اينا. گفتم آخه اين توي كاورشه.اصلا معلوم نيست.

خيلي اذيت شدم سر اون كلاس رفتن. ساعت 5:30 عصر هم كلاس گرفته بودم.با سيروس ميرفتيم سر جلسه.اون كه حوصله‌ش سر ميرفت.همون جلسه اول خوابش برده بود و بقول خودش كله‌ش مثل يويو اينور اونور ميرفت. خود استاد هم فهميد. آخه خيلي واقعا خواب‌آور بود كلاسش. از همون جلسه اول فهميدم كه به درد اون كلاس نميخورم واسه همينم قيد پول پرداختي رو زدم و ديگه نرفتم. گيـتــ ـاري رو كه با اون همه زحمت و مشقت خريده بودمش رو هم دوباره با كلي ضرر بردم پس دادم.

تنها دلخوشيم توي اون سالهاي وحشتناك سيروس بود.سيروس و سيروس و سيروس و سيروس.دوستان ميدونن من چي ميگم.همه ما يه برحه و مقطع زماني اينطوري توي زندگيامون داريم.هممون.و من توي همين سال بد و وحشتناك بود كه سيروس رو پيدا كردم و اون با همه مهربوني‌هاي قشنگش بهم اميد و انرژي داد. الان شرور شاد و شنگول خودش رو مديون محبت‌هاي سيروس ميدونه.

خب اينم از اين.ديگه كلاس بي كلاس و مثل يه كارمند خوب ميرفتم و ميومدم. خيلي تو ذوقم خورده بود كه بامن كه نه ميكــ آپي دارم و نه قرتي بازي درميارم اينطوري تا كردن. آدم بود اونجا كه خيلي چيشدان پيشدان بود ولي بهش تو هم نمي‌گفتن ولي با من اونطوري رفتار كردن صرفاً بخاطر علاقه به يادگيري. خيلي خيلي خيلي خورد توي ذوقم و تا سالها دور مقوله موسيــ ـقي نمي‌چرخيدم.

تاااااااااااااااااااااااااااااااااااا شنبه . والله ديدم راستش هي من زنگ ميزنم به آموزشگاه هي ميگم باشه چشم خدمتتون ميرسييييييييييم دوباره ميييييييييييره تاااااااااااااااااا يه وقتي كه هوس كنم واسه همينم ديگه مهلت به تنبلي ندادم و دِ برو كه رفتي.

بعله مي‌گفتم كه خلاصه اصول اوليه رو استاد عالي‌قدر به ما ياد دادن.واي انقددد من از اين بشر خوشم اومد.انقدر دوستش داشتم كه. توي كنسرتاش رفته بودم ولي نمي‌دونستم انقدر متواضعه.انقدر بدون تشريفات باهات برخورد ميكنه. انقدر ساده باهات كار ميكنه كه يه ريزه هم خجالت نكشي.

خلاصه يه ربع كار عملي كرديم.استاد يه سر از اتاق رفت بيرون تا واسم دفتر نت بياره. معمولاً اينطور مواقع ديدم كه بچه‌ها منتظر استاد ميمونن تا بياد يا اينكه يه وري به سازشون لم ميدن يا خلاصه يه طورايي استراحت ميكنن و به خودشون Break ميدن. ولي من منتظر همين فرصت بودم تا رفت بيرون تمرينايي رو كه باهم انجام داده‌بوديم دوباره انجام دادم. خوبي استادم به اينه كه انقدر باهاش راحتم كه وقتي هم داشت حرف ميزد و راجع به ميزان و اينا توضيح ميداد من مينوازيدم.

استاد يه سري نت نوشت.يعني نت كارهايي رو كه توي يه ربع اول زده بوديم باهم. بعد از هر نت هم اون نت‌خوني ميكرد من هم مي‌نواخيدم.يه سري هم دونــ ـوازي فرموديم كه حظ كرديم.

استاد گفت كه شما كه ميگي هيچي بلد نيستي و اصلا كار نكردي، به نسبت افرادي كه تا حالا اومدن توي اين دوره هم خيلي سريع ياد مي‌گيري و هم اينكه دستات آمادگي اين كار رو داره.

خيلي خوچحال شدم.انگيزه خوبي بود براي ادامه.الانم دفتر نت جلومه و دارم تمرين مي‌كنم.شنبه دوباره كلاس دارم.يووووووووهوووووووووووووووووو.

در پي بيماري هفته قبل آقا عسلي ماماني‌قشنگ كه واستون يه ريزه تعريف كردم بشنوين كه:

بعله ما هفته قبل در منزل مادرشوهر گرامي و عسيس به سر ميبرديم. طفلكي مامان سيروس پنجشنبه هفته قبل بنابه دعوت يكي از فاميلها كه ميشد دخترداييش بايد ميرفت خونه اونا و بعبارتي ما تنها ميمونديم خونه كه خودش خيلي خيلي ناراحت بود و هي ميگفت شايد نرم.ولي من بهش ميگفتم نه بابا.شما برين.خيالتون هم راحت باشه.من و برديا هم كه خونه هستيم. به‌هرحال مامان سيروس به اون مهموني بايد ميرفت و نميشد كه بخاطر وجود ما ملت از كار و زندگيشون بيفتن كه.وااااااالله.

ديگه نزديكاي ظهر غذا درست كردم و يه سفره كوچول موچول واسه خودم و برديا ماماني قشنگ انداختم. ولي برديا به هيچ عنوان اشتهايي به غذا نشون نميداد. ازطرفي دو هفته‌اي هم ميشد كه ديگه شيرخشك نميخورد. چون يه وقتايي اگه غذا نميخورد ميگفت كه "ژ ِش" يعني شير ميخواد. از طرف ديگه سرش هم نسبتاً گرم بود و ميدونستم كه كم‌كم توي اين هوا احتمال بيماري وجود داره.من هميشه هرجا برم امكان نداره يه سري داروهاي دم‌دستي كه براي هر بچه و بزرگي لازمه با خودم نبرم ولواينكه ازش استفاده هم نكنم دلم قرصه كه مجهز هستم. سريع دست‌به‌دامن استامينوفن شدم.به‌هرحال بيبي تي وي هم نتونست كمكي به سرگرم كردن آنچناني برديا بكنه و بالاخره برديا رو بعداز ناهار خوابوندم. خودم هم كنارش دراز كشيده بودم و گهگاهي با دست حرارت بدن و دست و پا و پيشوني رو چك مي‌كردم.

استامينوفن فايده‌اي نداشت و پسرك گوگولانس مادر همينطوري داشت هي داغ ميشد.گذاشتم تا از خواب بيدار بشه و ببرمش پيش دكتري كه توي مجتمع مامان سيروس بود. خودم هم با نگراني كنار برديا دراز كشيدم ولي خوابم برد. كم‌كم صداي پسر فريبا رو شنيدم كه ظاهراً تازه اومده بود خونه و برديا هم صداشو شنيده بود و رفته بود توي اتاقش.اسم پسر فريبا، مجتبي هست كه برديا سفت و سخت صداش ميكنه "موجي".و موجي عاشق بردياست طوري كه چندروز قبل به سيروس گفته دايي برديا رو بيار ديگه.دلم براش تنگ شده آخه.هروقت هم به برديا ميگيم بريم پيش موجي؟ برديا دوتا انگشتاي كوچولوي دستش رو ، روي هم ميذاره و ميگه "كيو".البته كيو رو خيلي بانمك ميگه و بقول مامانم "كيو"ي برديا كلي هم كمونه ميكنه و اكو داره.

به‌هرحال موجي، برديا رو بغل كرده بود و آوردش توي هال و گفت شراره خانم برديا خيلي تب داره.درعرض سه سوت حاضر شديم و بدوبدو رفتيم آقاي "ددر" (به ضم هر دو دال).طفلي برديا خيلي بيحال شده بود و حسابي لپاش و لبش قرمز شده بود از شدت تب.برديمش تو و براي دكتر شرح‌حال دادم و ازش خواستم كه حتما پني‌سيلين هم تجويز كنه چون هر سري برديا اينطوري ميشد آخرش با پني‌سيلين بهبود پيدا مي‌كرد.

تبش هم ازنوع تب ويروسي بود.و دكتر گفت كه ممكنه آبله مرغان هم باشه.دو روزي طول ميكشه تا مشخص بشه. توي همين هير و وير سيروس هم اومده بود خونه و ديده بود ما نيستيم. توي اون فاصله‌اي كه بايد ميرفتم داروخانه، موجي و برديا رفته بودن خونه.خلاصه با سيروس برگشتيم مطب.سيروس كه ميگفت من دلش رو ندارم ببينم واسه برديا آمپول ميزنن.گفتم عزيز من اگه نزنه خوبه؟ خوبه كه بچه رو بخاطر دلرحمي خودمون درموردش اهمال كنيم و هي به ضرب شربت آنتي‌بيوتيك كه كلي ضعف جانبي به‌دنبال داره بخوايم معالجه كنيم؟

ميدونستم كه سيروس تمام اين چيزا رو خوبتر از منم ميدونه ولي حسش رو درك ميكنم.خب چاره‌اي نبود واقعا.

برديا رو بردم توي اتاق تزريق كه يه خانم ميانسال هم مسئول اين كار بود و گفت كه دكتر گفته زير 5 سال رو بايد توي ران كودك تزريق كرد.(البته بعدش پرس و جو كردم و گفتن كه درست نبوده اين كار.يه سري هم البته اين كارو انجام داده بودن). خلاصه يه تزريق ضدتهوع توي ران چپ و پني‌سيلين توي ران راست برديا انجام شد.آآآآآآآآخ كه چقدر درد داشت.طفلي برديا تا چند روز بعدش مي‌لنگيد و مثل پيرمردها مي‌نشست و پاميشد و هي ميگفت: اوف، درد.الااااااااااهي بميرم من مادري.

خب اين از اين.چند شنبه بود؟ 5شنبه عصر.تصميم گرفتيم كه جمعه رو خونه مامي خودم باشيم.براي همين سيروس هم ما رو برد اونجا كه چون خودش هم كار داشت و دوباره مأموريت داشت راحتتر به فرودگاه دسترسي داشته باشه. كه ديديم نخير اين تب پايين نمياد و جمعه ظهر برديمش بيمارستان كودكان. الاهي من بميرم. تب به 40 درجه رسيده بود. خانم دكتره گفت لباساش رو كم كنين.يه ديازپام 2 ميل براي جلوگيري از زبونم لال تشنج احتمالي تجويز كرد.گفت سريع ببرين دست و پاشو آب بزنين.(من قبلاً پاشويه(پاشوره) كرده بودم) يه ريزه بهتر شده بود. خلاصه يه نيم ساعتي مونديم تا اينكه تبش كم كم پايين اومد و رسيد به 38.

طفلي بچم.چقدر اذيت شد. چون پني‌سيلين هم زده بود ديگه براش نزد.شبش با اون همه داروي خواب‌آور و آرام‌بخش، خوابش ميومد ولي باز از تب نمي‌تونست بخوابه. روي پام خوابونده بودمش و باهاش بازي مي‌كردم.تمام پشتش داغ داغ بود.الااااااااااهي بگردم.بهونه هم نمي‌گرفتااااا.....همين دل آدمو بيشتر مي‌سوزونه. خلاصه از شدت بيماري برديا، خودم داشتم مريض مي‌شدم. دو روز بعدش خدا رو شكر خيلي بهتر شد.خييييييلي. تبش قطع شد. ولي انقدر بي‌اشتها شده بود.خلاصه رسيده بوديم به جمعه. ولي برديا سرفه مي‌كرد. خودم با شربت ديفن هيدرامين الگزير شروع كردم.ولي جمعه شب دوباره رفتيم دكتر.

دكتره خيلي باحوصله بود و خلاصه با سيروس هم كلي شوخي كرد كه نوشتن جزئيات ديدار با دكتر از حوصله شما بيرونه. دوباره يه پني‌سيلين ديگه چون گلوش چرك داشت. و يه آنتي‌بيوتيك قوي ولي خوشمزه و غير وطني.

خلاصه الان الحمدلله ديگه سرفه نمي‌كنه يا تك و توك سرفه مي‌كنه.

خودم هم اون شب ويزيت شدم.منم يه سري دارو دارم استفاده مي‌كنم. چند روز قبل كه صدام مثل اره شده بود تازه صدام در نميومد كه.يك وضع خفن ناكي شده بود.

هي هي. نازخاتووووووووووون جوني. ما پريروز در راه وصال به استاد قشنگ ازجلوي "ا̓...اينو" و "لبنيات زالي" و صدالبته "ايمان" رد شديم.دلم واست تنگ شد يوهو.

!!!!Pikaboo

mamanighashang — Wed, 07 May 2008 12:41:18 GMT

خب ديگه نوبتي هم باشه ديگه نوبت نوشتنه و بايد از اين بهارزدگي بپرهيزم كه زيادي دارم از اينجا دور ميفتم. عارضم به خزمتتون كه آها اولا سلي ي ي ي ي ي ي ي ي ، سلي ي ي ي ي ي .ديدين من چه بچه خوفي هستم كه از ترس ساراهي زبونم بند اومد و بدوبدو اومديم نوشتيم.

از شوخي گذشته اين روزا بي سي يار بي سي يار جينگول و مينگول و شنگول و منگول مي‌باشيم به دلايلي و يا به علايلي عديده.

خب ب ب از كجا شروع بكنم؟

دو هفته پيش داشتم واسه برديا قصه تعريف مي‌كردم اينطوري:

من: خب برديا يكي بود يكي نبود؟ يه خانم بزي بود كه سه تا بچه داشت.اسم بچه‌هاش هم "شنگول" و "منگول" بود.

برديا در حاليكه شيشه شير حاوي 320 ميل شير پاستوريزه ولرمش رو يه وري توي دهنش نگه داشته بود همونطوري يه وري گفت "ا ُ گور". خب اينجا قاعدتاً بنده اينجا درحال غش و ريسه و ماچ و موچ كردن ايشون بودم.

"ا ُگور" در گويش ايشان همان "انگور" خودمان است و ايشان بنا به خواست ملوكانه به حذف قرينه اضافي "حبٌه" در "حبه انگور" اقدام نوموده و دلشون خواسته كه اسم بچه خانم بزي قصه ما "ا ُگور" باشه.

اين از اين.

و اما بشنويم از چند روز قبل‌ترها.

خب لابد ، لابد كه نه بلكن صدالبته اين ويروس جديده ازطريق شما هم دريافت و يا احياناً سرايت داده شده.به هرحال دو سه هفته اخير اكثر افراد مريض بودن من‌جمله پسرك چشم‌دكمه‌اي مادر.خب جريان از اينجا شروع شد كه دوهفته قبل سه شنبه شب ما خونه مامي سيروس بوديم.سيروس هم اون روز زودتر ميومد خونه و از جمله هفته‌هايي بود كه كارش سبك نبود و هيچ مأموريت داخلي يا غيرداخلي هم نداشت و آسوده دركنار خانواده محترم بود.من اون روز ظهر خودم يه جايي كار داشتم.اينطوري بود كه سيروس بهم زنگ زد كه وايسا ميام دنبالت تا باهم بريم خونه مامان و برديا رو ببريم ددر و اينا.سيروس اومد و تو راه جفتمون ديديم نخير خيلي خيلي گشنه‌تر از اين حرفاييم كه بخوايم تا كرج صبر كنيم و البته روده كوچيكه هم خيلي بي‌ادب‌تر از اين حرفاست كه جلوي خودشو بتونه بگيره و روده بزرگه رو نخوره.اينگونه بود كه توي راه كه تازه يه راه خيلي خوشگل و خلوت غير از اتوبان يا جاده هاي متعارف رو براي رسيدن به مقصد انتخاب كرده بوديم رسيديم به يه شهرك خيلي خوشگلي كه چه خونه‌هاي خوشگلي اونجا سازيدن.همشون ويلايي.يعني ديگه لازم نيست آدم بره شمال تا اونجا ميره انگاري رفته شمال.خيلي خيلي خوشگل بود.

يهو سيروس دست يه آقايي نون بربري ديد و يهو منم اتفاقاً اون نون رو ديدم.با يه قيافه طمعكار و خيلي شيطان‌پسندانه به سيروس گفتم جوجوووووو!!!!!از اين نونا بخرونيم. آق سيروس هم تندي پريد رفت و سه تا نون بربري خريد آورد داد دست من.آي انقدر داغ بود انقدر داغ بوددددد بعدشم رفت و يه بسته پنير و خامه دبش گرفت و وايساديم و خورديم و جاي دوستان رو حسسسسسسابي خالي كرديم.بعدشم پيش بسوي ديار مامي سيروس جان و آق برديا.

توي همين اثناء مبيل سيروس زنگ خورد.مامانش بود و بهش گفت كه خونه عمو منوچهر ميباشن.عمو منوچهر ، عموي سيروسه و از خودش شايد 5 سال بزرگتره ولي همه موهاش ماشالا بزنم به تخته مشكيه.يه خانم خيلي خوش سليقه داره و دوتا بچه خيلي خوب.

روزبه 22 ساله و روژين 10 ساله.ظاهرا مامي سيروس ميخواسته بره بازديد عيد منوچهر و ديگه از صبح با برديا و فريبا ميرن اونجا. برديا كلاً ماشالا بزنم به تخته روابط عمومي خيلي بالايي داره و خلاصه از صبح كه وارد خونه اينا ميشه به عمومنوچهر ميگفته عمو و ظهر بعداز ناهار هم هي ميره پيش عمو منوچرخ* دراز ميكشه و هي به منوچرخ اشاره ميكنه كه پشتشو براش بخارونه. آخه برديا وقتي ميخواد بخوابه عين يه گربه ملوس ميشه كه دوست داره پشتشو ماساژ بديم تا خوابش ببره.

خلاصه بعد هي بلند ميشده ميرفته بيرون بعد بدوبدو ميومد پاشو ميزد به پاي منوچرخ و در ميرفته يا گل سر روژين رو كه برديا اول بهش ميگفت "ژَن ژون" و بعدش ميگفت "ژون ژين"، مياورد و توي موهاي عمو منوچ ميزده.خولاصه.با پسر عمو منوچ هم حسابي جورش جور بوده و تا روزبه اومده خونه چكمه‌هاي روزبه رو بهش نشون داده و گفته: عمو، دو ده (يعني صدو ده) نه كه چكمه‌هاي روزبه خيلي بزرگ و يوقر بود برديا هم فكر كرده هر گردي گردو مي‌باشد. خلاصه بهش گفته ددر و باهم باهم دوتايي رفته بودن ددور.

از اونور هم حسابي با "ژون ژين" جور شده بود . اينو ميگفتم.داشتيم ميرفتيم طرف خونه مامي سيروس كه با يه تماس كلا سرنوشت ما هم چرخيد و ما راهي وادي نور شديم. وقتي داشتم آدرس دقيق رو از خانوم عمو منوچ سوهال ميكردم تا گفت فلانجا، زودي گفتم ايول، خونه دوست منم اونجاس.واستا كه اومديم (عمراً بهتون بگم دوستم كي هه كه از فضولي لاغر بشين!)

ديگه بعد از خريدن شيريني رفتيم اونجا كه فاطي خانم هم الحق سنگ تموم گذاشته بود و به مناسبت ورود ما، آش دوغ فرداعلايي درست كرده بود. شام هم يك قرمه سبزي دبش.

بعد از شام روزبه هم چند سري تنبك نوازي كرد و برديا هم حسابي رقصيد.كلي ازش فيلم گرفتم.خيلي نمكه.منم هوس كردم حتما حتما امسال هرطور شده برم كلاس كه حتما هم خواهم رفت.

ديگه آهان قبل از شام هم يه سر رفتيم بيرون يه مركز خريد خوچگل اونجاس كه كلي گشتيم و حط بصر برديم.شب هم برگشتيم خونه و اما ماجراي مريض شدن برديا تازه از اينجا شروع ميشه.

خداروشكر الان خوبه ولي به هرحال من روي كامل كردن دوره معالجه و دارو حساسيت خيلي خاصي دارم.

آهان راستي اينو بگم.. داشتيم با يكي از ميزبانانمان در پارادايس، دو سه شب قبل مكالمه تلفني انجام ميداديم كه برگشتم بهش گفتم: I Love you و بعد از كلي شوخي و ايناااااااا ديدم برديا وايساده جلوم و هي ميگه :اَلو بوب. خدايا چي ميگه برديا.خلاصه با دو سه تا راهكارهاي شروري فهمستم كه آآآآآآآآآآآآهان اين وروجك هم داره ميگه آي لاو يو. اولش ميگفت "آلو پاپ".بعدش اصلاحش كرد و گفت "الو بوب". نه خدايي هروخ خواستين به يكي غيرمستقيم ابراز عشق كنين بهش بگين "الو بوب".

هي هي راستي ما هرروز صب كه چشمامونو واز ميكنيم ، نگاه به آفتاب ميكنيم ، ميدويم ميريم پارك نياوران و كلي ورزش ميكنيم و راه ميريم و با يه روحيه دلنواز و بنده‌نواز كام بك هوم. چرا؟ چون كه نزديك اونجا هستيم و ما كلي خوش خوشانمون شده.

خولاصه اگه كسي پايه هست واسه مركز خريد نـــ ارون و پـــ اسداران و پــ ارك جمــ شيديه گردي و تجـــ ريش گردي و خلاصه اونطرفا گردي، خبرم كنه.البته با وقت قبلي. ضمناً اياب و ذهاب با Lexus انجام مي‌پذيرد و هزينه آن دريافت نخواهدشد.

انگشتانت چه عاشقانه بدنم را مینوازد

mamanighashang — Tue, 15 Apr 2008 08:49:18 GMT

انگشتانت چه عاشقانه بدنم را مینوازد

فیروزه قشنگه جونی مرسی بخاطر دعوت شرور.ضمناْ قواعد زیر رو حتماْ رعایت کنین:

1- عبارت شش‌کلمه‌ای را در وبلاگ خود پست کنید (در صورت لزوم توضیح هم اضافه کنید)

2- به کسی که شما را دعوت کرده است، در این پست لینک بدهید .

3- پنج وبلاگ دیگر را با لینک به بازی دعوت کنید.

4- به وبلاگ‌های دعوت‌شده اطلاع دهید و برای آنها دعوت‌نامه‌ای بفرستید.

و این هم دعوت من از این دوست جونیای عزیز:

دوست دارم شمسی خانوم گل خودمو رو دعوت کنم چون میدونم این جیگر سرش شلوغه با اجازه یه آلترناتیو از نوع ساروی کیجای دوست داشتنی میذارم.

ولکام بک هانی

mamanighashang — Sat, 12 Apr 2008 09:51:43 GMT

سلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي ي ي ي ي ي ي ي ي.خووووووووووووووووووووووبييييييييييييييييييييييييييييييييييين؟

بــــــــــــــــــــــــــعــــــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه ما هم خوبيم خيلي خيلي به شدت و از نوع حادش.

اينطوريا شد كه اونطوريا شد و ما الان دو روزه كه از پارادايس برگشته هستيم (دارين گرامر خوشگل جمله رو كه) و يه عالمه رفرش شده مي‌باشيم.ولي آقاجان كل اين چن روز يه طرف و كل تهران با همه چيزززززززززش يه طرف.ما تهران را عاشقانه دوست داريم و مي‌بلعيم.اين چند روز هم همش هرروز به عكسايي كه از شيشه طياره گرفته بودم نگاه ميكردم و دلم هررررررري مي‌ريخت پايين خصوصاً كه ...............! بيخيال نخطه چين.

اينم از اين و كلا خيلي خيلي روحيه جينگول و مينگول ميباشيم و همگي هايپرررررررررررر. برديا چشم دكمه‌اي ماماني قشنگ مادر هم كه رفت توي سه سال و كلي دلبري مي‌كنه.ايشالا هميشه سالم و تندرست باشي پسرك گوگولانس مادر.

فعلا اينا رو داشته باشين: به بستني مي‌فرمايند: بَندين. به دامن ميگه داندين.به تونل ميگه دوندين.بقول يكي از دوستان اين پسره هميشه با ريتم حرف ميزنه. آهان به هندونه ميگه هوندون. ترش و تندتند و ماست و موز هم ميگه. البته از وقتي توي پارادايس بوديم سفتاً و سختاً به OK ميگه اوگـِي و به Hello هم ميگه Hollo.

كاملا جملات منطقي رو به هم ربط ميده و خيلي خيلي قشنگ به حرفات گوش ميده و نتيجه‌گيري ميكنه. مررررررررررررررررسي از لطف همه دوست جووووووووووونا.مرررررررررررررررررررررسي. با اجازتون از گذاشتن عكس معذورم چون كه مدتهاس عكس نميذارم و خلاصه توي اون عكسها كه لانگ شات يا كلوزآپ گرفته شده يا من هستم يا ما هستيم خلاصه كه هستيييييييييم.

سال نو مبارک

mamanighashang — Tue, 18 Mar 2008 09:47:18 GMT

پس نوشت: خب خب خب خب ما تا آخر فروردین ایران نیستیم. ما یعنی من و آق سیروس و بردیا مامانی قشنگگگگگگگ. به کجا؟ پارادایس.نه دوبی نیست. نچ نچ آسیا نیست. متاسفم اروپا هم نیست. اوهوم.همون.ایشالا سال ۸۷ با یه روحیه ی عااااااااااااااااااااالی سی یو.

مثل همیشه یه سلاااااااااام بلند بالا و بعبارتی سلی ی ی ی ی ی ی ی .

ایشالا سال خوبی پیش رو داشته باشیم. وعده دیدار ما در سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت.

تا بهار

تا گل و سبزه و احساس حیات

تا زمینی سرسبز

آسمانی همه آبی همه پاک

تا زمان گشتن رود

تا ترنم-آواز

یک جهان پر ز سرود

لحظه ای مانده نه بیش

مقدمش باد به خیر

با آرزوی شادی

شرور-آقا سیروس و بردیا مامانی قشنگ چشم دکمه ای مامانی قشنگ

ما و ما و بازهم ما

mamanighashang — Wed, 12 Mar 2008 09:31:18 GMT

پس نوشت: سه دلیل برای نخریدن ماهی قرمز رو حتما بخونین. من پارسال نخریدم امسال هم نمیخرم.

سلي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي سلي ي ي ي ي ي ي ي ي ي .

اينجانب يك فقره شرور شاد و شنگولانس و منگولانس به‌همراه يك فنجون چاي خوش عطر و مقاديري گز صادراتي سكه و البته كلي خاطرات شوخ و شنگ مي‌باشم.

آقا خداييش واقعاً استرس هييييييييييچ كار عيد رو ندارم.ديروز داشتم با يك دوست خيلي خيلي خيلي خيلي خوب و نازنينم صحبت مي‌كردم.بهش گفتم ميدوني مدت‌هاست حالم خيلي خوبه و معتقدم كه چرخش زمين توي 29 اسفند به 1 فروردين يه چيز ظاهري و بخاطر چرخش صور فلكيه.از اين چرخش‌ها توي كل كهكشان و گيتي داريم.يعني در هرلحظه ميتونه توي يكي از سياره‌ها يا ستاره‌هاي اين عالم پهنااااااااااور به معناي واقعي تحويل سال باشه چه از نوع خورشيدي يا قمري.بهش گفتم مهم اينه كه اين تحول و نوشدگي رو توي عمق روح و باطنت حس كني. اين دوست نازنين من فوق‌ليسانس يه رشته خيلي سخته و جزء تيزهوشان عجيب و غريبي هم هست.ضمناً عضو يه تيم خفن كوهنوردي هم هست.

دو هفته قبل اس ام اس زده كه سلام.من الان سبلانم.دوست داري از اين بالا به خدا چي بگم؟ شوخي نميكنم.عكسهاي خيلي خفني هم ازش حين صعود دارم.اين فيلمها هست كه با هليكوپتر از طرف كه داره صعود ميكنه مي‌گيرن و شما اون آدم رو قد يه نقطه مي‌بينين ، از اون عكسا. تاززززززززززززززه ه ه ه ميخواد اورست هم بره ه ه ه ه. خلاصه كلا بهش ارادت دارم.

خيلي حرفامو بهش زدم.خيلي.خيلي هم موجود نازنينيه و ميشه بهش حسابي اطمينان و اتكا كني.من حس بي‌بديل سخاوت و بخشش بدون چشمداشت رو از اون ياد گرفتم. اون هم بقول خودش از طبيعت و كوهستان يادگرفته.

خب بگذريم. ما به مناسبت سالگرد ازدباجمون هويجوووووووووري كادو گرفتيم و داريم مي‌گيريم. امروز هم دوباره يه هديه ديگه از آقاي همسر و بصورت سفارشي به نقل از خودش دريافت خواهم كرد.

دارم ياد مي‌گيرم هي جار نزنم چي دارم و چي گرفتم. يادمه توي پست شمسي خانوم جيگرم يه بار يه جايي خوندم كه يه دوست خوب داره كه خيلي افتاده و متواضعه و بهترين چيزها رو هم داره ولي هيچوققققققققت راجع بهش به بقيه چيزي نميگه. والله بخدا.اوايل چرا. زودي سر در وبلاگ اعلام ميكردم چي دارم، كجا دارم ميرم و چي ميخوام بگيرم. ولي الااااااااااااااان فرق فوكوله ننه جون.شماها هم تست كنين.نتيجه شگفت‌انگيزي داره.(شرور "شگفت‌انگيزناك‌‌وار" مي‌شود.)

خب و اما بخونين از برديا ماماني قشنگي چشم دكمه‌اي عسلي مادر كه الااااااااهي قربونش برم.(همون داستان خاله سوسكه و بچه‌ش):

ديروز عصري يه سر باهم رفته بوديم بيرون ميوه اينا بگيريم. وقتي برگشتيم خونه بازم برديا دوست داشت بيرون باشه.بهش گفتم: "ماماني خوشگل من! دامن مامانو بهش ميدي بپوشه؟"(آخه يه بار ديگه ديده بود دارم لباسم رو عوض ميكنم بدوبدو دامنمو آورده بود داده بود دستم و هي تندتند مي‌گفت: "اي بي" يعني "عيبه"). خلاصه ديدم زير لب يه چيزايي ميگه و داره دنبال يه چيزي مي‌گرده.يه كمي مكث كردم و بهش دقت كردم ديدم هي داره ميگه : "داندين، داندين"، يعني دامن. و چون دامنم رو آويزون كرده بودم شلوارم رو از توي كمد آورد بهم داد كه بپوشم و كلي هم با اون چشماش نگاه‌هاي خيلي پرمعنايي ميكرد.خلاصه ازش تشكر كردم و لباس ايشون رو هم عوض كردم. تعويض لباس هم كلا با جك و خنده و حركات محيرالعقول آكروباتيك همراهه.

اين آقا برديا ماماني قشنگ ما كلا آبگوشت خيلي دوست داره.يكي از غصه‌هام اين بود كه مبادا برديا مثل من بشه و از گوشت خوشش نياد. من تااااااااااااااااااازه از ماهي اينا خوشم اومده وگرنه سالهاي قبل وقتي ميگفتن شرور جون ماهي بخور انگار بهم فحش ميدادن. خلاصه در لفظ ايشون آبگوشت به معناي "اوگو" مي‌باشد. مامي ازش سوهال كرده بود برديا ناهار چي بخوريم؟ اونم نگاش كرده و گفته "اوگو". خلاصه ديزي‌سراي شرور و برديا به راهه. چند روز قبل هم ناهار قرمه‌سبزي داشتيم.جاتون خالي.كلاً قرمه‌سبزي‌هاي من و خاله سيروس توي فاميل تكه.به من چه.خودشون ميگن.ولي كلا يه سري رموز و فوت و فن براي هر غذايي هست كه هركسي با رعايت اونا و چندبار تجربه ميتونه حسابي اونا رو خوب طبخ كنه. بعله ه ه.براي برديا پلو و خورش آوردم.نمي‌خورد ابداااااااااا. هي ميگفت "اوگو".اينطوري شد كه مجبور شدم از لطايف‌الحيل استفاده كنم و چندتا تيكه كوچولو نون توي آب خورش، تيليت(تليد) كردم و ايشون با اشتهاي وصف ناپذيري "اوگو"ي قرمه‌سبزي رو نوش جووووون كردن.ياد اون هموطن ايراني افتادم كه توي ايتاليا پيتزاي قرمه‌سبزي درست كرده بود و برنده شده بود. و اينك شرور با آبگوشت قرمه سبزي.

ديگه ه ه ه ه اينكه برديا همچنان برام نــــــــــــــووووووووووووونـــــــــــــــي ميخونه.يك حالي ميكنم.همچين اساسي رفرش ميشم كه حرف نداره. يه وقتايي چشمامو مي‌بندم و بهش مي‌گم برديا ماماني خسته شده بدوبيا يه نوني براش بخون.

از ترقص ايشون چي بگم كه كم گفتم.ديشب مهپاره يه آهنگ از آرش و شگي گذاشته بود. اووووه چه رقصي.اونم با فيگورهاي خاص خودش كه براي بچه اين سني كه چطور اين مهارت‌ها رو ياد گرفته خيلي جالبه.

و اما اصل داستان در 3 شب قبل. اون شب عروسي بابك، برادر دوست صميمي شاهين بود.البته آقاي داماد با برادرش، سيامك توي تولدم شركت داشتن.همون تولد سال 1384 كه تازه همون روز جواب آزمايش بارداري رو تلفني از خانم آزمايشگاهي شنيدم. بعد از گذاشتن گوشي به پنجره‌هاي چوبي كه پرده‌هاي حرير روش بود يه نگاهي انداختم و يه بغض خيييييييييييلي شيرين اومد سراغم.يه راز قشنگ توي وجود من بود.دستامو گذاشته بودم سر زانوهام و خلاصه از اين كارا.احساسات نابي كه ناب بودنش براي خودم بايد بكر بمونه.بعله مي‌گفتيم.ما اون شب عده‌اي از فاميل‌هاي مامي سيروس رو هم دعوت كرديم و كلا من هميشه از مهموني‌هاي خانوادگي مختلط خوشم مياد.نه كه خيلي راحتم يا باز لباس ميپوشم يا اون وسط هي دارم قر ميدم بلكه حال و هواي صميمي داره. سه تا از دوستاي شاهين هم بودن.همين آقادوماد به اسم بابك، برادرش سيامك(دوست يار و غار شاهين) و يه هم اكيپي ديگه به اسم ابراهيم. ابراهيم خيلي قشنگ ميترقصه. اصالتا ترك هست و اون شب چه لزگي واسه ما رقصيد.بعدشم شاهين و دوستاش باهم چهارتايي رقصيدن. پسر يكي از فاميلاي مامي سيروس هم خيلي قشنگ ميرقصه و كلا توي عروسيا مشغول تك‌چرخ زدنه.مثلا همين عروسي كه 2 ماه پيش رفتيم يادتونه؟ همين پسره توي محوطه و حياط بزرگ جلوي تالار كه خيلي هم باصفا بود كلي با همون دهل و سرنا قر داد.قرار بود اين همنوازي فقط چند دقيقه باشه ولي با ترقص و وجدي كه توي همه مدعوين بود به بيست دقيقه رسيد.

بعله خلاصه اون شب توي تولد من شاهين و اين پسره همرقص هم شده بودن.اون سال تازه اين رقص برره مد شده بود و توي مجالس يه سري ها از اين خودشيريني‌ها ميكردن.شاهين رقص گردنش بيسته و حرف نداره.اين پسره هم قر كمرش خيلي نرمه و خلاصه از اون تيپهاي "اين كمره؟ شاه فنره"‌س. نميدونم چطوري شد كه وسط رقصاشون از حركات برره اي هم استفاده مي‌كردن يعني ملت مرده بودن از خننننننننننده.واي دل و روده همه درد گرفته بود. فك كن داري قر ميدي يا حالا هرچي بعد مثلا اداي شليك كردن يا سفت كردن سرپيچ لامپ يا اين برره‌اي ها رو دربياري. آهان اينا يه جورايي روكم‌كني هم بود.مثلا اون پسره يه حركتي ميكرد بعد شاهين يه حركت ديگه رو دستش ميومد دوباره اون يه ترقص ديگه همينطوري هي آس رو ميكردن.تا اينكه يهو شاهين اين پاش به اون پاش پيچيد و شاتالاپ پخش زمين شد و همه با سوت و كف و جيغ و داد و دست و ماچ و شابااااااااش از اين رقص استقبال كردن و خلاصه تموم شد.ولي چه عرقي كرده بودنااااا. آخرش هم باهم دست دادن و مثل رقباي ورزشي تاپ تاپ كوبيدن به پشت هم.

خب حالا.....حالا برديا هم به دايي شاهين برده و رقصش خوبه.خصوصا با آهنگ حالا حالاي "نر*يمان" دوست داره ترقص بكنه و هي در طول روز چند بار ميگه "حالا". اون شب كه عروسي بابك بود حاضر شديم و رفتيم تالار. آقاجان ما يه سري محصولات آرايشي ابتياع نوموده‌ايييييم كه بي سي يار بيست بلكن بيست و يك مي‌باشد و خلاصه خوشگل و موشگل رفتيم عروسي.بععععععععععععععلي ي ي ي ي ي. خوشم اومد از عروسيه چون فقط نصف تالار رو به اندازه مهمونا سرويس مي‌دادن و مهموناشون رو هم گلچين كرده بودن.هي همه نبودن شلوووووووغ پلووووووووغ بشه. نوبت شام شد و بابك اومد پيش عروس (راستي عروس و داماد، دخترخاله و پسرخاله‌ن و كلا خانواده خيلي باصفائين.خيييييييييييلي.عروس سنش خيلي كم به نظر مي‌رسيد.زيبا نبود ولي من ازش خيلي خيلي خوشم اومده بود.خيلي مهربون و ساده به نظر ميومد.ايشالا كه خوشبخت باشن.اسم عروس هم پيروزه بود)

بعله بابك اومد پيش پيروزه و شام مخصوص اونا رو هم آوردن و فيلمبردار هم مشغول شد.وقتي فيلمبرداري تموم شد اونا هم ديگه راحت داشتن غذاشونو ميخوردن. برديا رفت وايساد جلوي اون سكويي كه مبل عروس و داماد روشه و شروع كرد به داماد نگاه كردن.بابك و سيامك، برديا رو خيلي دوست دارن و ميگن انگار شاهينو ورداشتي كوچولو كردي.واقعا هم همينه.بچگي‌هاي من و برديا شبيه همه.بچگي‌هاي شاهين و برديا هم شبيه همه.ولي بچگي‌هاي من و شاهين زياد شبيه هم نيست.چرا آيا؟اما الان من و شاهين شبيه هستيم يه مدلايي.(ميبينين؟ چشم بسته غيب هم ميگم). بابك، برديا رو آورد و نشوندش بين خودش و پيروزه و هي نازش كردن و باهاش حرف زدن. بابك يه تيكه كوچولو جوجه‌كباب رو با چنگال ميخواست بده برديا بخوره.اون هم سير بود چون بچه تا سير نباشه، غذاشو ميخوره و بعدش ميره دنبال بازيش و حتي برعكس اگه سير باشه اصلا دنبال غذا نمياد و لازم نيست هي با قاشق غذا دنبالش كني. خلاصه برديا هم باز از اون نگاه‌هاي گوگول نشانش به بابك كرده بود كه آقاجان اينكارا چيه؟ و چنگال رو گرفته بود و ميخواست بذاره دهن بابك. صحنه‌ي خيلي جالبي بود.

ديگه چي؟ هيچي.سلامتي.ميخوايم فردا يه دوست نازنين رو ببينيم.نازنين به معناي واقعي.همين.

تا ميتونين ازاين هوا استفاده كنين.ديدين چه هواي خوشگليه ه ه ه ه؟ واقعا كدوم سياره يا ستاره ديگه همچين آسمون خوشگلي دارن؟

خدا رو شاكرم بخاطر همه نعمتاش به من و ازش ميخوام خودش من و خانواده و دوستان واقعيم رو از شر حاسدان و از گزند پلشتي‌ها و ديوان و ددان حفظ كنه.آمين.