سلي ي ي ي ي ي ي ی . حالات و احبالات امروز شما؟ من كه خوووووووووووووبم.اساسي و توپ.آقا اين هوا چيرا آخه اينگد گشنگه؟ چيرا؟چيرا؟چيراااااااااااا؟

ما امروز توي كوه نزديك خونمون بوديم.انقدر قشنگ بوووووووووود.انقدر خوشگگگگگگگل بود.واقعا منظره شبيه آثار نقاشي شده بود.هواي نسبتاً گرفته با رگه‌هايي از نور خورشيد. درست مثل بازي سايه روشن روي بوم نقاشي.مثل اون موقع كه قلم مو توي دست هنرمند به چه لطافت و مهارتي زيباترين سمــ اع خودش رو داره انجام ميده. آهان نميدونستين راستي سيروس چه تابلوهايي كشيده.يه سري عكساش رو ميذارم. بعضياش تجسم خلاق و يه سري رو هم با اوپَك كشيده. يعني آقاجان الان كل ديوارهاي خونه ما از آثار هنري ايشون پوشيده شده و من چقدر خوشوقت و به به نشان ميشم وقتي كه به برديا اينا رو نشون ميدم و بهش ميگم اينا رو بابا كشيده.

و آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآما بشنوين از شرور در محضر استاذ گرانقدر و عالي‌مايه (انتظار ندارين اسمشو بهتون بگم كه؟ دارين؟ آفرين.ندارين.)

ش: سلام استاد

ا: سلاملكم.بفرمايين تو

خوشحال و خندان و دست‌افشان رفتم و مونده بودم روي كدوم صندلي بشينم. اونجا هم مثل مطب دكتره.بايد روي صندلي مخصوص خودت بشيني. خلاصه تا اومدم بشينم استاد گفت راحت باشين.خودش پشت ميزش نشسته بود و داشت يه چيزايي مينوشت. شايد داشت نت كتاب جديدش رو ويرايش مي‌كرد.خلاصه نشستم روي نزديكترين صندلي به ميز استاد.

استاد اومد و گفت ببخشيد بيزحمت اگه ميشه روي اون يكي صندلي بشينين. بعدش خودش نشست روي صندلي.آهان قبل از اين كه از پشت ميزش بلند بشه گفت: چقدر كار كردين؟ گفتم هيچي. گفت چقدر با نت آشنايين؟ گفتم: اصلا با نت آشنايي ندارم. خولاصه كه آنستي ايز د بست پاليسي.

طفلكي استاد. آخرين سانسش با چه موجودي افتاده بودااااااا. استاد اومد و گفت كه ساز رو اينطوري دستت بگير. خلاصه اون چهارپايه كوچولوي مستطيل شكل هست ؟ خب؟ مجبور شدم ازش استفاده كنم.

اينو گفتم ياد اون كلاس گيتــ ـاره افتادم كه با سيروس طفلكي سال 77 ميرفتم.وااااااااخ.چه فاجعه‌اي بودا.گيتار به اون سنگيني رو بايد خركش ميكردم ميبردمش جايي كه كار ميكردم كه جايي بود واسه خودشها.اونم كي؟ من. كه خوبه كجا و كدوم قسمت باشم؟ بخش سيستم‌هاي محافظتي.يادم ميفته ميخوام پس بيفتم از كله‌خر بازيهاي خودم.خب اينم گفتم.بذارين يه گلنس بندازم به اين يكي.توي همين شركت يه آبدارچي بود كه پسر يكي از حراستي‌هاي قديم اونجا بود.اونجا يه شركت كاملا وابسته به يه سري از ارگانهاي خفنگ بود.خولاصه اين پسره اسمش علي بود و ميگفتن سه تار خوبي هم ميزنه. اهل فريدن بودن.يكي از توابع اصفهان. اونموقع تازه ميخواست ازدواج بكنه اين پسره.سنش خيييييييييييلي كم بود. يه روز اومد پيش من و گفت كه سه تارش رو صبح خيلي زود با هزار تا دنگ و فنگ آورده تو بخش.حالا ميخواد بره كلاس و نميدونه چيكار كنه. و ازم خواست كه زير مانتوم قايمش كنم و ببرمش بيرون. منم كه اون روزا عاشق دلخسته مرام‌بازي و معرفت و اين صوبتا. گفتم برو كه پشتتم.

آقاجان، آقاجان! اين سه تار رو كردم زير مانتوم كه بالطبع بلند و گشاد بود.و يورتمه وار و جفتك‌زنان از جلوي بخش اطلاعات و حراست كه سه نفر هم توش بودن و كاملاً هم منو ميشناختن رد شدم. ديدم دارن بد نگاه ميكننااااااااا. بعد از ارتكاب جرم كه تازه عقل و هوشم اومد سرجاش يهو دوبامبي كوبيدم تو سرم كه اي وااااااااااااي.اين چه كاري بود؟ ميدونين چرا؟ آخه برجستگي كاسه سه تار از زير مانتو قشنگ گ گ گ گ معلوم بود و هرطوري هم خواستم بگيرمش نميشد.اگه ميذاشتمش روي شكمم كه ديگه واويلا.واسه همينم عين جادوگرا كه روي جاروي پرنده مي‌‌شينن، سه تارو يه ذره عمودي يه ذره مايل درراستاي طول بدنم قراردادم و چون ماشالا هزار ماشالا الله اكبر بزنم به تخته قدم بلنده مطمئن بودم محاله با اين مانتوي بلند اصلا معلوم بشه من حامل چه محموله‌اي هستم. ولي ديگه حواس شرور خانم به اينجا نبود كه وقتي دارم شلنگ ميندازم و ميرم بيرون بالاخره پايين دامن مانتو اينور و اونور ميره و اون برجستگيه كاملاً مشهوده. آخ آخ آخ تازه يادم افتاد دقيقا در ضلعي از ساختمان عمل رد و بدل محموله صورت گرفته بود كه بالاسرمون دوربين مــ داربسته هم بود.اونم از نوع متحررررررررررك. نگو اينا فرتي زوم كردن روي ما. وااااااااااااااي واااااااااااي. خوبه خودم تو بخش سكوريتي سيستم بودم خيرسرم.

چند روز بعدش مديرم ازم سوهال كرد جريان چي هه و منم موبمو براش تعريف كردم.خودش ميدونست راستگو و صادقم و هيچ غل و غشي تو كارم نيست. اين رو بدونين اين مدير، همون مديريه كه توي شركت قبلي هم ازم دعوت به كار كرد و بعدش دوباره اين گروه الان يه جاي ديگه هستن و بازم منو دعوت كردن.

آهان اينو ميگفتم.اون سال خودمم كلاس گيتــ ـار مي‌‌رفتم.اين پسره وقتي اوضاع رو اينطوري ديد اين پيشنهاد رو به من كرد. به سيروس كه گفتم پيش‌بيني اخطار رو كرد و گفت آماده باش و درصورت هرگونه اخطار سكوت كن و فقط حقيقت رو بازگو كن.ممكنه به نفعت نباشه ولي صد در صد به ضررت هم نيست.

خب ما كلاس ميرفتيم و بايد ســ ـاز رو ميبرديم سر كلاس.توي شركت قبل از اتفاق بالا همين حراستي ها پرسيدن كه شما كلاس ميرين و كجا ميرين و كلاس چي ميرين؟ و خيلي هم تعجب كردن كه چطور همچين چيزي الان مجازه؟ گفتم آموزشگاهش مجــ ـوز داره بابا. بازم چند روز بعدش مديرم بهم گفت كه اينطوريه و اونطوريه و در شأن شما نيست و اينا. گفتم آخه اين توي كاورشه.اصلا معلوم نيست.

خيلي اذيت شدم سر اون كلاس رفتن. ساعت 5:30 عصر هم كلاس گرفته بودم.با سيروس ميرفتيم سر جلسه.اون كه حوصله‌ش سر ميرفت.همون جلسه اول خوابش برده بود و بقول خودش كله‌ش مثل يويو اينور اونور ميرفت. خود استاد هم فهميد. آخه خيلي واقعا خواب‌آور بود كلاسش. از همون جلسه اول فهميدم كه به درد اون كلاس نميخورم واسه همينم قيد پول پرداختي رو زدم و ديگه نرفتم. گيـتــ ـاري رو كه با اون همه زحمت و مشقت خريده بودمش رو هم دوباره با كلي ضرر بردم پس دادم.

تنها دلخوشيم توي اون سالهاي وحشتناك سيروس بود.سيروس و سيروس و سيروس و سيروس.دوستان ميدونن من چي ميگم.همه ما يه برحه و مقطع زماني اينطوري توي زندگيامون داريم.هممون.و من توي همين سال بد و وحشتناك بود كه سيروس رو پيدا كردم و اون با همه مهربوني‌هاي قشنگش بهم اميد و انرژي داد. الان شرور شاد و شنگول خودش رو مديون محبت‌هاي سيروس ميدونه.

خب اينم از اين.ديگه كلاس بي كلاس و مثل يه كارمند خوب ميرفتم و ميومدم. خيلي تو ذوقم خورده بود كه بامن كه نه ميكــ آپي دارم و نه قرتي بازي درميارم اينطوري تا كردن. آدم بود اونجا كه خيلي چيشدان پيشدان بود ولي بهش تو هم نمي‌گفتن ولي با من اونطوري رفتار كردن صرفاً بخاطر علاقه به يادگيري. خيلي خيلي خيلي خورد توي ذوقم و تا سالها دور مقوله موسيــ ـقي نمي‌چرخيدم.

تاااااااااااااااااااااااااااااااااااا شنبه . والله ديدم راستش هي من زنگ ميزنم به آموزشگاه هي ميگم باشه چشم خدمتتون ميرسييييييييييم دوباره ميييييييييييره تاااااااااااااااااا يه وقتي كه هوس كنم واسه همينم ديگه مهلت به تنبلي ندادم و دِ برو كه رفتي.

بعله مي‌گفتم كه خلاصه اصول اوليه رو استاد عالي‌قدر به ما ياد دادن.واي انقددد من از اين بشر خوشم اومد.انقدر دوستش داشتم كه. توي كنسرتاش رفته بودم ولي نمي‌دونستم انقدر متواضعه.انقدر بدون تشريفات باهات برخورد ميكنه. انقدر ساده باهات كار ميكنه كه يه ريزه هم خجالت نكشي.

خلاصه يه ربع كار عملي كرديم.استاد يه سر از اتاق رفت بيرون تا واسم دفتر نت بياره. معمولاً اينطور مواقع ديدم كه بچه‌ها منتظر استاد ميمونن تا بياد يا اينكه يه وري به سازشون لم ميدن يا خلاصه يه طورايي استراحت ميكنن و به خودشون Break ميدن. ولي من منتظر همين فرصت بودم تا رفت بيرون تمرينايي رو كه باهم انجام داده‌بوديم دوباره انجام دادم. خوبي استادم به اينه كه انقدر باهاش راحتم كه وقتي هم داشت حرف ميزد و راجع به ميزان و اينا توضيح ميداد من مينوازيدم.

استاد يه سري نت نوشت.يعني نت كارهايي رو كه توي يه ربع اول زده بوديم باهم. بعد از هر نت هم اون نت‌خوني ميكرد من هم مي‌نواخيدم.يه سري هم دونــ ـوازي فرموديم كه حظ كرديم.

استاد گفت كه شما كه ميگي هيچي بلد نيستي و اصلا كار نكردي، به نسبت افرادي كه تا حالا اومدن توي اين دوره هم خيلي سريع ياد مي‌گيري و هم اينكه دستات آمادگي اين كار رو داره.

خيلي خوچحال شدم.انگيزه خوبي بود براي ادامه.الانم دفتر نت جلومه و دارم تمرين مي‌كنم.شنبه دوباره كلاس دارم.يووووووووهوووووووووووووووووو.

در پي بيماري هفته قبل آقا عسلي ماماني‌قشنگ كه واستون يه ريزه تعريف كردم بشنوين كه:

بعله ما هفته قبل در منزل مادرشوهر گرامي و عسيس به سر ميبرديم. طفلكي مامان سيروس پنجشنبه هفته قبل بنابه دعوت يكي از فاميلها كه ميشد دخترداييش بايد ميرفت خونه اونا و بعبارتي ما تنها ميمونديم خونه كه خودش خيلي خيلي ناراحت بود و هي ميگفت شايد نرم.ولي من بهش ميگفتم نه بابا.شما برين.خيالتون هم راحت باشه.من و برديا هم كه خونه هستيم. به‌هرحال مامان سيروس به اون مهموني بايد ميرفت و نميشد كه بخاطر وجود ما ملت از كار و زندگيشون بيفتن كه.وااااااالله.

ديگه نزديكاي ظهر غذا درست كردم و يه سفره كوچول موچول واسه خودم و برديا ماماني قشنگ انداختم. ولي برديا به هيچ عنوان اشتهايي به غذا نشون نميداد. ازطرفي دو هفته‌اي هم ميشد كه ديگه شيرخشك نميخورد. چون يه وقتايي اگه غذا نميخورد ميگفت كه "ژ ِش" يعني شير ميخواد. از طرف ديگه سرش هم نسبتاً گرم بود و ميدونستم كه كم‌كم توي اين هوا احتمال بيماري وجود داره.من هميشه هرجا برم امكان نداره يه سري داروهاي دم‌دستي كه براي هر بچه و بزرگي لازمه با خودم نبرم ولواينكه ازش استفاده هم نكنم دلم قرصه كه مجهز هستم. سريع دست‌به‌دامن استامينوفن شدم.به‌هرحال بيبي تي وي هم نتونست كمكي به سرگرم كردن آنچناني برديا بكنه و بالاخره برديا رو بعداز ناهار خوابوندم. خودم هم كنارش دراز كشيده بودم و گهگاهي با دست حرارت بدن و دست و پا و پيشوني رو چك مي‌كردم.

استامينوفن فايده‌اي نداشت و پسرك گوگولانس مادر همينطوري داشت هي داغ ميشد.گذاشتم تا از خواب بيدار بشه و ببرمش پيش دكتري كه توي مجتمع مامان سيروس بود. خودم هم با نگراني كنار برديا دراز كشيدم ولي خوابم برد. كم‌كم صداي پسر فريبا رو شنيدم كه ظاهراً تازه اومده بود خونه و برديا هم صداشو شنيده بود و رفته بود توي اتاقش.اسم پسر فريبا، مجتبي هست كه برديا سفت و سخت صداش ميكنه "موجي".و موجي عاشق بردياست طوري كه چندروز قبل به سيروس گفته دايي برديا رو بيار ديگه.دلم براش تنگ شده آخه.هروقت هم به برديا ميگيم بريم پيش موجي؟ برديا دوتا انگشتاي كوچولوي دستش رو ، روي هم ميذاره و ميگه "كيو".البته كيو رو خيلي بانمك ميگه و بقول مامانم "كيو"ي برديا كلي هم كمونه ميكنه و اكو داره.

به‌هرحال موجي، برديا رو بغل كرده بود و آوردش توي هال و گفت شراره خانم برديا خيلي تب داره.درعرض سه سوت حاضر شديم و بدوبدو رفتيم آقاي "ددر" (به ضم هر دو دال).طفلي برديا خيلي بيحال شده بود و حسابي لپاش و لبش قرمز شده بود از شدت تب.برديمش تو و براي دكتر شرح‌حال دادم و ازش خواستم كه حتما پني‌سيلين هم تجويز كنه چون هر سري برديا اينطوري ميشد آخرش با پني‌سيلين بهبود پيدا مي‌كرد.

تبش هم ازنوع تب ويروسي بود.و دكتر گفت كه ممكنه آبله مرغان هم باشه.دو روزي طول ميكشه تا مشخص بشه. توي همين هير و وير سيروس هم اومده بود خونه و ديده بود ما نيستيم. توي اون فاصله‌اي كه بايد ميرفتم داروخانه، موجي و برديا رفته بودن خونه.خلاصه با سيروس برگشتيم مطب.سيروس كه ميگفت من دلش رو ندارم ببينم واسه برديا آمپول ميزنن.گفتم عزيز من اگه نزنه خوبه؟ خوبه كه بچه رو بخاطر دلرحمي خودمون درموردش اهمال كنيم و هي به ضرب شربت آنتي‌بيوتيك كه كلي ضعف جانبي به‌دنبال داره بخوايم معالجه كنيم؟

ميدونستم كه سيروس تمام اين چيزا رو خوبتر از منم ميدونه ولي حسش رو درك ميكنم.خب چاره‌اي نبود واقعا.

برديا رو بردم توي اتاق تزريق كه يه خانم ميانسال هم مسئول اين كار بود و گفت كه دكتر گفته زير 5 سال رو بايد توي ران كودك تزريق كرد.(البته بعدش پرس و جو كردم و گفتن كه درست نبوده اين كار.يه سري هم البته اين كارو انجام داده بودن). خلاصه يه تزريق ضدتهوع توي ران چپ و پني‌سيلين توي ران راست برديا انجام شد.آآآآآآآآخ كه چقدر درد داشت.طفلي برديا تا چند روز بعدش مي‌لنگيد و مثل پيرمردها مي‌نشست و پاميشد و هي ميگفت: اوف، درد.الااااااااااهي بميرم من مادري.

خب اين از اين.چند شنبه بود؟ 5شنبه عصر.تصميم گرفتيم كه جمعه رو خونه مامي خودم باشيم.براي همين سيروس هم ما رو برد اونجا كه چون خودش هم كار داشت و دوباره مأموريت داشت راحتتر به فرودگاه دسترسي داشته باشه. كه ديديم نخير اين تب پايين نمياد و جمعه ظهر برديمش بيمارستان كودكان. الاهي من بميرم. تب به 40 درجه رسيده بود. خانم دكتره گفت لباساش رو كم كنين.يه ديازپام 2 ميل براي جلوگيري از زبونم لال تشنج احتمالي تجويز كرد.گفت سريع ببرين دست و پاشو آب بزنين.(من قبلاً پاشويه(پاشوره) كرده بودم) يه ريزه بهتر شده بود. خلاصه يه نيم ساعتي مونديم تا اينكه تبش كم كم پايين اومد و رسيد به 38.

طفلي بچم.چقدر اذيت شد. چون پني‌سيلين هم زده بود ديگه براش نزد.شبش با اون همه داروي خواب‌آور و آرام‌بخش، خوابش ميومد ولي باز از تب نمي‌تونست بخوابه. روي پام خوابونده بودمش و باهاش بازي مي‌كردم.تمام پشتش داغ داغ بود.الااااااااااهي بگردم.بهونه هم نمي‌گرفتااااا.....همين دل آدمو بيشتر مي‌سوزونه. خلاصه از شدت بيماري برديا، خودم داشتم مريض مي‌شدم. دو روز بعدش خدا رو شكر خيلي بهتر شد.خييييييلي. تبش قطع شد. ولي انقدر بي‌اشتها شده بود.خلاصه رسيده بوديم به جمعه. ولي برديا سرفه مي‌كرد. خودم با شربت ديفن هيدرامين الگزير شروع كردم.ولي جمعه شب دوباره رفتيم دكتر.

دكتره خيلي باحوصله بود و خلاصه با سيروس هم كلي شوخي كرد كه نوشتن جزئيات ديدار با دكتر از حوصله شما بيرونه. دوباره يه پني‌سيلين ديگه چون گلوش چرك داشت. و يه آنتي‌بيوتيك قوي ولي خوشمزه و غير وطني.

خلاصه الان الحمدلله ديگه سرفه نمي‌كنه يا تك و توك سرفه مي‌كنه.

خودم هم اون شب ويزيت شدم.منم يه سري دارو دارم استفاده مي‌كنم. چند روز قبل كه صدام مثل اره شده بود تازه صدام در نميومد كه.يك وضع خفن ناكي شده بود.

هي هي. نازخاتووووووووووون جوني. ما پريروز در راه وصال به استاد قشنگ ازجلوي "ا̓...اينو" و "لبنيات زالي" و صدالبته "ايمان" رد شديم.دلم واست تنگ شد يوهو.

  RSS